Phú Cường Blogger

PÁGINA EN CONSTRUCCIÓN 2020

PRONTO VOLVERÁ LA CHICA JUGANDO CON LETRAS, POR AHORA, QUÉDATE EN CASA, CUÍDATE BIEN.


En la oscuridad de la playa caminaba sin rumbo, respirando, en un intento de conectarse con su interior para calmar tantas ideas que pasaban rápido, en sentidos contrarios, como en un enfrentamiento entre pandillas. Una balacera de ideas de cualquier calibre, sin mucho objetivo más que aumentar el ruido desesperante con el que aún no había podido aprender a lidiar.


Pocas estrellas se veían, pero no se percataba de ello. La obscuridad no la detenía porque su paseo era tan inconsciente que solo podía percibir su despelote interior. No había Luna, pero si había brisa golpeándole la piel, obligándola a abrazarse para cubrirse un poco del frío que sentía, aunque eran movimientos involuntarios, como cuando el corazón palpita.

Llevaba tantos años huyéndose a si misma que cuando menos pensó, colapsó tanto que ahora tenía el cuerpo deteriorado, la pobre iba por la vida como un robot, o mejor como un zombi, automatizando acciones, ignorando emociones, viviendo sin vida por dentro.


Ya le habían dicho los pocos amigos que le quedaban que debería dedicarse un rato a cuidarse a sí misma en vez de estar trabajando sin descanso en esa aburridora fábrica de estampillas, un lugar que le quitaba tiempo y energía y a cambio le daba sustento y enormes períodos de hacer lo mismo sin descanso. Es que de tanto hacer todo sin pensar, se le fue olvidando pensar, en cualquier cosa, incluso en las cosas en que se debe pensar.

Se veía dejada, ojerosa, delgada, como se ven esas personas a quienes la vida las han golpeado tanto que están en el límite del desgaste, como un enfermo terminal que no está enfermo, pero ella sí que parecía terminal.  


Para ella no era tan extraña su apariencia porque en la fábrica muchos tenían aspecto similar, pero fuera de ese entorno la miraban con lástima, especialmente quienes le tenían aprecio, y es que su vida en escala de grises se había apoderado de su interior y se reflejaba en su aspecto de una manera deprimente a la vista.


Ensimismada, daba tumbos entre las rocas y la arena, lo suficiente para fruncir aún más el ceño, pero no para prestar atención a sus pasos, y así continuó hasta encontrarse caminando en un espolón que había quedado descubierto por la marea baja, atraída sin darse cuenta por la luz de un pequeño faro que levemente señalizaba la cercanía de la costa a las embarcaciones que transitaban por la zona.


La brisa se hacía más fuerte, aunque sólo su piel lo percibía. No sabía ella nada de mareas, mares ni corrientes, lo único que conocía eran estampillas y el ruido de su mente que casi nunca se callaba, recriminándole por gastar su tiempo así, lleno de monotonía, de vacío, de nada.


De tanto andar hipnotizada no se dio cuenta que la marea había empezado a subir, que el espolón había dejado de ser camino de regreso y que ahora estaba atrapada, más que en su mente, en unas cuantas rocas que sobresalían del mar y se escondían cada vez que las olas reventaban contra ellas, mojándola con su paso violento.


Si hubiera querido, no podría haberse fabricado un final más perfecto. Poesía pura era el desenlace de una vida invisible, perdida en la oscuridad, destrozada por la fuerza del mar contra las rocas, tan destructivo como su caos mental. Nadie la vería jamás, nunca más sus voces le volverían a recriminar.

N
Nguyễn Phú Cường

Cuộc sống đôi lúc không như chúng ta mong muốn nhưng đừng buồn, đừng suy nghĩ nhiều quá mà hãy tiếp tục đứng lên và chiến đấu tiếp vì tương lai của chính mình nhé!

No hay comentarios:
1. Chèn ảnh: [img]Link ảnh[/img]
2. Chèn video: [youtube]ID Video[/youtube]
Hướng dẫn lấy ID Video từ Youtube

Ví dụ video có link trực tiếp: https://www.youtube.com/watch?v=BUaLnDL3f-M, ta sẽ lấy BUaLnDL3f-M và thay vào vị trí ID Video ở cú pháp trên.

Nội quy chung Phú Cường Blogger

1. Bài viết đều tự tay tác giả viết nên nếu có ý định copy xin hãy ghi nguồn bài viết đó.
2. Template được lên ý tưởng và thiết kế bởi Phú Cường Blogger vì vậy tuyệt đối không tự ý RIP Template hoặc lấy và dùng từ những nguồn ăn cắp khác khi tác giả chưa share công khai. Nếu tôn trọng mình thì bạn có thể trao đổi mua template tại fb Nguyễn Phú Cường.
3. Không được spam dưới mọi hình thức và đưa ra những bình luận xúc phạm đến danh dự và nhân phẩm của người khác (những bình luận vi phạm sẽ bị xóa).

Đang cập nhật thêm nội quy...

- Blog: Phú Cường Blogger - Life Is Share
- Thành lập: 22/09/2017
- Nội dung: Blog chủ yếu viết về những tâm tư, tình cảm và những điều xung quanh cuộc sống của tác giả. Ngoài ra, blog thi thoảng còn chia sẻ một vài thủ thuật về Blogspot, share ảnh đẹp, tin tức về Team Solomid...
- Tác giả blog: Nguyễn Phú Cường hiện đang là sinh viên năm cuối ngành Điện tử - Viễn thông trường Đại học Bách Khoa Hà Nội.
- Template: Twitter Template Version 4.5 By Phú Cường Blogger.

Lời cuối chúc các bạn có những phút giây thật vui vẻ và ý nghĩa tại blog nhé!