LA CHICA JUGANDO CON LETRAS ESTÁ EN RECONSTRUCCIÓN


Hace 350 millones de años no existía como lo hago ahora, por el contrario, era sólo una cantidad de energía divagando por el universo, jugando con estrellas, algunas fugaces, otras no, jugando con planetas, galaxias enteras eran mi distracción y mi campo de juego, los soles me divertían y me recargaban con su infinito poder, y no era quien está hoy sentada frente a esta vieja pero inspiradora y divertida máquina de escribir.
En las estrellas y su luz me resguardaba cuando los cometas amenazaban contra mi seguridad.  En los hoyos negros iba y buscaba lo que nunca había perdido pero por alguna razón me llamaba y me hacía desafiarlo todo al entrar a ellos.  En las cosas grandes, pequeñas, enormes o microscópicas encontraba la magia de un universo aún bastante inexplorado, repleto de astros, sustantivos, momentos y espacios por descubrir.  No necesitaba nada más que el paso de un cometa para darme un divertido paseo rodeada de objetos celestes brillantes, otros no tanto, pero todos por igual interesantes.
Nada podría salir mal, asteroides chocaban contra cualquier ente que se cruzara por su camino, destruyendo parte de ambos como los solíamos conocer, dejando rastros y huellas divagando por el infinito espacio de colores que formaba, en aquel entonces, este precioso universo que yo, como una amorfa cantidad de energía, disfrutaba recorrer, sin rumbo, sin fin, ¡ah! y lo mejor, sin afán, porque en aquel entonces el tiempo no era más que la suma de duraciones de episodios, no había ningún indicio de mortales humanos definiéndolo.
Todo era naturalmente caótico y sistemático, así como me gusta, todo tenía su intrínseco desorden y en cualquier momento algún elemento podría intentar variar el orden y la forma casuística de las cosas y las situaciones, y podría conseguirlo sin mayores inconvenientes.  Era un universo bastante flexible, permitiendo a todas sus formas, elementos y partes coexistir de manera que la libertad reinaba en el avance de un cometa, de la misma forma como lo hacía en el paso veloz de un asteroide y en el movimiento orbital de tantos planetas que podría visitar con tan sólo proponérmelo.

Ahora, la luz del Sol de nuestro sistema se va alejando de esta parte de la Tierra, el cielo se va tornando oscuro y comienzan a hacerse visibles todos estos elementos universales que hoy, 350 millones de años después tanto extraño, pues ahora sólo los puedo ver a miles de años luz de distancia, y ni puedo soñar con volver a montarme sobre un cometa y viajar sin afán y tan libre como sólo en esa época pude hacerlo.  Veo en nuestro cielo pequeñas manchitas luminosas, unas más grandes que otras, pero todas comparten la misma característica, son inalcanzables y hermosas.   Cómo quisiera poder aún viajar y divagar por el universo como esa amorfa cantidad de energía, en vez de tener que conformarme con sentarme en esta cama extraña frente a esta vieja máquina y vomitar tecleando esta sensación que de repente me cayó como una descarga de los gases de la superficie de Júpiter.
Me resulta divertido y más que acogedor aceptar que una vez, hace 350 millones de años, era universal, como la energía que cuando abandone este cuerpo pasará a otro estado y en otra aventura me embarcará. Es el destino, como el destino de las Lunas de recibir golpes indiscriminados de asteroides y rocas celestes, que las tocan para deformarlas porque no tienen mayor forma de evitarlo pues en vez de contar con una protectora atmósfera cuentan con su enorme fuerza gravitacional, que no hace más que traerles abolladuras y totazos.

N
Nguyễn Phú Cường

Cuộc sống đôi lúc không như chúng ta mong muốn nhưng đừng buồn, đừng suy nghĩ nhiều quá mà hãy tiếp tục đứng lên và chiến đấu tiếp vì tương lai của chính mình nhé!

No hay comentarios:
1. Chèn ảnh: [img]Link ảnh[/img]
2. Chèn video: [youtube]ID Video[/youtube]
Hướng dẫn lấy ID Video từ Youtube

Ví dụ video có link trực tiếp: https://www.youtube.com/watch?v=BUaLnDL3f-M, ta sẽ lấy BUaLnDL3f-M và thay vào vị trí ID Video ở cú pháp trên.

Nội quy chung Phú Cường Blogger

1. Bài viết đều tự tay tác giả viết nên nếu có ý định copy xin hãy ghi nguồn bài viết đó.
2. Template được lên ý tưởng và thiết kế bởi Phú Cường Blogger vì vậy tuyệt đối không tự ý RIP Template hoặc lấy và dùng từ những nguồn ăn cắp khác khi tác giả chưa share công khai. Nếu tôn trọng mình thì bạn có thể trao đổi mua template tại fb Nguyễn Phú Cường.
3. Không được spam dưới mọi hình thức và đưa ra những bình luận xúc phạm đến danh dự và nhân phẩm của người khác (những bình luận vi phạm sẽ bị xóa).

Đang cập nhật thêm nội quy...

- Blog: Phú Cường Blogger - Life Is Share
- Thành lập: 22/09/2017
- Nội dung: Blog chủ yếu viết về những tâm tư, tình cảm và những điều xung quanh cuộc sống của tác giả. Ngoài ra, blog thi thoảng còn chia sẻ một vài thủ thuật về Blogspot, share ảnh đẹp, tin tức về Team Solomid...
- Tác giả blog: Nguyễn Phú Cường hiện đang là sinh viên năm cuối ngành Điện tử - Viễn thông trường Đại học Bách Khoa Hà Nội.
- Template: Twitter Template Version 4.5 By Phú Cường Blogger.

Lời cuối chúc các bạn có những phút giây thật vui vẻ và ý nghĩa tại blog nhé!